Wat een weer! Dit weekend was het prima uit te houden in de tuin, op het strand, op 't culturele festival in Gorinchem, op de boot van m'n pa en in het water. Maar als 't kwik nog verder stijgt (bijna 30 graden!) wanneer je tentaweek hebt is dat toch wat minder. Zelfs in m'n kamer is het hartstikke warm. Bluuuuuh.. Misschien zodadelijk een mooi plekje in de schaduw opzoeken en hopen dat ik nog wat stof naar binnen gewerkt krijg. Blijkbaar functioneert je geheugen het best bij een temperatuur van 22 graden. Vanochtend bij het tentamen was het toch een stukje warmer dan dat, volgens mij. En dan was het ook nog eens om half 9. Uit onderzoek blijkt dat avondmensen het beste presteren tussen 4 p.m. en 11 p.m en 's ochtends het slechtst. Moet best frustrerend als onderzoeker. Kom je allemaal met heel mooie resultaten, maar of er ook wat mee gedaan wordt? Bij ons op de uni in ieder geval niet.. Avondmensen, verenigt u!

… niet van de Tweede Kamer verkiezingen maar van mijn studiepadkeuze: Neuropsychologie. Nog steeds twijfel ik een beetje tussen dat en Sociale Psychologie, want de onderzoeken binnen die discipline zijn gewoon erg aansprekend. Maar als ik zo naar de vakken kijk en naar waar mijn interesses echt liggen, is dat toch meer die biologische/cognitieve/medische kant dan de maatschappelijke kant. En dan kies ik gewoon de twee leukste vakken van Sociale Psychologie om daar alsnog wat van mee te pikken  

Net zoals Her Majesty's Theatre, waar de Phantom al 23 jaardraait, is Adelphi een klein theater. Dat komt natuurlijk goed uit wanneer jeniet helemaal vooraan maar in the Grand Circle zit. Wel zijn de plaatsen die wehier hebben helemaal vooraan en in het midden. Omdat er recht voor ons een padzit, hebben we totaal geen last van mensen die voor ons zitten. Behalve dan vaneen malloot die tijdens de show af en toe haar mobiel erbij pakt. Lekker, zo'n fel licht in 'n donkere zaal.

Het proloog is prima, de openingsmuziek niet zo overweldigendals de Ouverture van Phantom of the Opera, maar het schept wel de sfeer diePhantasma, de creatie van Phantom, moet uitstralen. Er worden meteen allerleiprojecties op je losgelaten die je een filmisch gevoel geven. Wat mij betrefteen beetje overbodig, want ik kom niet naar de musical voor een bioscoopgevoel.Maar hinderend is het zeker niet. Wat scènes later krijgt het orkest weer alle ruimte,de dissonanten die af en toe tussendoor schemeren laten weten dat we de Phantomsnel zullen ontmoeten. En inderdaad, ik beland in zijn werkkamer waar hij volvolume en verlangen 'till I hear you sing once more zingt. Ik had de muziekniet eerder gehoord, maar als ik de CD nu luister valt me op dat Ramim(Phantom) op toneel zoveel meer power in het lied stopt. Die power brengt danook een geweldig applaus los bij het publiek.
Hierna merk ik al gauw dat Love never dies de mysterie die the Phantom of theOpera met zich meebrengt, nooit zal evenaren. Erik (Phantom) lijkt een angermanagement cursus te hebben genomen en kan zich nu prima onder wat mensenbegeven, hiervoor moet hij uiteraard zijn mysterieuze Angel of Music imagoopgeven. Wanneer het verhaal vordert ben ik het met meer dingen niet helemaal eens,maar ik laat me meeslepen door het plot, vooral omdat de muziek zo prachtig is.

Na de pauze krijgt Raoul, van wie we een eenzijdig beeldhebben gekregen, een kans om zijn kant van het verhaal te laten horen.  Hij zingt mooi en speelt overtuigend. MegGiry's optreden is vooral leuk omdat ze hierin steeds van outfit wisselt. Eensimpel, vrolijk liedje wat verder weinig met je doet.. Maar het is een leukeafwisseling, niet alles kan continu meeslepend zijn.
Het lied Devil take the hindmost, wat twee keer terugkomt in de tweede akte,vind ik erg bijzonder. Een steengoede tekst en een absolute toevoeging aan hetverhaal. Vooral wanneer dit lied voor de tweede keer terugkomt past hetontzettend goed bij wat er op het toneel wordt uitgebeeld; de strijd tussen detwee mannen en de innerlijke strijd van Christine. Het zoontje van Christinezingt hier een melodietje doorheen; heel knap hoe zo'n klein ventje z'n toon enritme kan houden ondanks de vele stemmen om hem heen. De ultieme aria Lovenever dies is niet m'n favoriet. Net zoals in Phantom of the Opera's Think ofme, begint Christine niet op haar best. Dit keer niet door de zenuwen maardoordat ze overweldigd is door emotie. Toch doet de muziek me ook niet tot inhet hart raken wanneer haar stem eindelijk wel doorbreekt. Het is prachtighoor, maar behoort niet tot de stukken die me op het puntje van me stoel doenlaten zitten. Die punt van je stoel bereik je wel wanneer de musical tegen z'neinde loopt. Zeker niet zo'n klappend einde met zang en orkest zoals in Phantom of theOpera (it's over now the music of the night!). Ik verwacht stiekem dat hetgordijn nog omhoog gaat voor een laatste scène waarin Erik een mooie one-lineruitkraamt,  gevolgd door het orkest.Dit gebeurt helaas niet, maar misschien past zo'n einde ook niet goed bij hetverhaal. 

Wanneer het doek opkomt voor de acteurs om het applaus te ontvangen,sta ik al gauw op voor m'n staande ovatie. Dit doe ik eigenlijk altijd omdat ikgraag wil laten merken aan de mensen op het podium dat ik genoten heb. Meestalgaan er dan ook veel mensen mee, maar dit keer blijft vrijwel iedereen zitten.Ik word zelfs op m'n schouder getikt door een vrouw achter me of ik alsjeblieftwil gaan zitten. 'Never heard of a standing ovation? I'm doing this because Iloved the show!', zeg ik haar, maar besluit toch maar te gaan zitten. Zelfswanneer de hoofdrolspelers voor de laatste keer naar voren komen, staan er maareen paar mensen. En als het orkest uiteindelijk is uitgespeeld, zijn er naastmij slechts zo'n twintig man om de muzikanten een applaus te geven. Schandalig!Misschien was het publiek niet zo enthousiast over de show, maar het kan ookzeker door de stiff upperlip van de Engelsen komen dat de spelers niet kregenwat ze verdienden. Ik heb zelfs van een vriendin gehoord dat toen ze naar demusical Oliver was geweest, degene die de bad guy speelde gewoon boe-geroepnaar zich toe kreeg! Omdat hij de rol had van een klootzak werd de acteurbeledigd!

Als ik de musical uitstap, voel ik me zeker nietontgoocheld. Het verhaal van Love never dies leeft in mijn hoofd simpelwegnaast het verhaal wat ik zelf geconstrueerd heb aan de hand van Gaston Leroux'sorigineel, de roman van Susan Kay en de musical van Andrew Lloyd Webber. Ik hebabsoluut geen spijt (eufemisme!) dat ik naar Love never dies geweest, en dat ikde muziek niet eerder hoorde maakte het juist specialer. En ook tof om een keerde originele cast te hebben gezien. Ik heb meteen de CD gekocht en vind hethelemaal super dat er nu nog meer muziek is om van te genieten!

Van de week op de uni kreeg ik een foldertje in m’n handen geduwd van de SP met daarop in grote letters: ‘laat jij je stufi jatten?’. Hieronder worden naast Jop Cohen (PvdA) en Mark Rutte (VVD), ook Alexander Pechtold (D66) en Femke Halsema (GroenLinks) met de term stufi-dieven bestickerd. D66 en GroenLinks stonden eerst beiden voor een sociaal leenstelsel; waar stufi in principe een gift is maar later als belasting wordt terugbetaald. Volgens mij is dat zo’n beetje hetzelfde als stemmen op de SP; want je kan ervan uitgaan dat je met een studie een redelijk goede baan krijgt en het idee van de SP is dat de rijken meer moeten betalen. En sowieso is D66 ondertussen afgestapt van het sociale leenstelsel en, net als SP, ook voor behoud van de studiefinanciering. Hallo SP! Waren de foldertjes al geprint voor D66 van standpunt veranderde en hadden we geen zin om dat opnieuw te doen of zijn we gewoon expres valse informatie aan het verspreiden?

En waarom is het nog steeds zo dat de mensen die voet bij stuk houden altijd zo positief gezien worden? (denk aan Wouter Bos & Uruzgan) Het idee van de politiek is toch dat je ook naar elkaars standpunten en argumenten luistert en aan de hand daarvan je eigen mening kan bijstellen? Als we allemaal maar bij onze oorspronkelijke mening blijven, heeft het weinig zin nog te discussiëren of debatteren.

Laatst in de Tivoli werd Sandra en mij gevraagd of we soms uit Spanje kwamen, m’n schoongrootmoeder zweert zowat op haar graf dat ik Indonesisch bloed heb en nu werd ik gisteren weer aangesproken in het Engels omdat ik er ‘internationaal’ uit zag. OK, het was dan ook internationale avond in de Poema (zoals iedere dinsdag), maar dat betekent niet dat de helft van de bezoekers internationaal student is ofzo. Misschien wordt het eens tijd om m’n stamboom uit te pluizen

En over de Poema, waarom moeten ze die nu weer dichtgooien? Tsja, omdat het een andere eigenaar heeft en die er een restaurant van wil maken. Maar als ik sushi wil eten heb ik 3 tenten in Utrecht die goed zijn, voor tapas wel 8, het aantal Italiaans restaurants is niet op twee handen te tellen en de Franse keuken is ook oververtegenwoordigd. En dat terwijl er maar één uitgaansgelegenheid is die de sfeer van de Poema met zich meebrengt; juist, de POEMA dus. OK, Dock 154′s avondjes Kranck zijn ook steengoed, maar dat is alleen op donderdag. Pff, een goedlopende tent sluiten omdat er een zoveelste restaurant gebouwd moet worden. What’s up with the universe?

Iedereen in Utrecht kent ze waarschijnlijk wel: de mensen die niet naar de Tivoli willen omdat ‘daar alleen maar alto’s komen’. Die mensen zijn ofwel al jaren niet meer in de Tivoli geweest of zijn er stiekem nooit geweest maar kopiëren dat argument gewoon van andere mensen. Wat juist zo leuk is aan de Tivoli is dat er zo’n breed publiek komt. En dan met name op de Pop-o-Matic avonden op donderdag, omdat er dan (redelijk) diverse muziek gedraaid wordt (hoewel de DJ van gister toch duidelijk zijn voorkeur voor dubstep liet doorschemeren).
Zo heb ik iedere avond dat ik er kom weer fantastische gesprekken in de rookruimte. Aangezien ik altijd aanstekerloos ben en mijn Utrechtse vriendinnen allemaal niet roken, loop ik het rookhok in om binnen 3 seconden te beslissen wie ik ga vragen om een vuurtje. Hoe dat belissingsmechanisme precies werkt, weet ik niet, maar het werkt goed. Meestal bivakkeer ik de helft van m’n nachtje uit in het rookhok, niet omdat ik zo verslaafd ben maar omdat je elkaar er goed kan verstaan en het nooit raar is als je iemand aanspreekt. Roken maakt blijkbaar sociaal.
Overigens zijn we ook wel grappige mensen tegengekomen in de zaal. Sofie had één of andere kerel achter d’r aanlopen die haar maar Sarah bleef noemen. Dat konden we ‘m ook weer niet kwalijk nemen, want zo had ze zich aan hem voorgesteld (waarom wist ze zelf eigenlijk ook niet). En zo werd mijn mobiel opeens uit m’n handen gegapt door iemand die zich vervolgens als contactpersoon ‘Baq Moet+jeta Belleb’ heeft opgeslagen. Hij bleek Bas te heten. Even later stonden we opeens met een aantal gasten in een kringetje Bob Marley mee te zingen. Misschien zijn dat wel de dingen die de Tivoli-haters te alternatief vinden. Maar ik vind ‘t allemaal best. Laat ze vooral lekker naar de Monza gaan! Ik vermaak me wel zonder hen

Eindnoot: Heerlijk hoe simpel je kan worden van een paar flesjes wijn met clubeten, biertjes op de vereniging en nog meer bier/wijn in de Tivoli:

Renske: Oh ik ga zo lekker de frietpan aanzetten
Anne: Ik ga zo lekker naar bed, ik ontbijt morgen wel met een broodje.. ehhh..
Renske: Broodje ham? Broodje kaas? Broodje bapao?
Anne: Jaaaa zo’n broodje met een worstje..
Renske: Een worstenbroodje?
Anne: Ja dat bedoel ik!

Heerlijk om zonder jas naar buiten te kunnen gaan. Nog heerlijker is het contrast tussen een donkere collegezaal en de zon die, wanneer je naar buiten loopt, op de straten schijnt. In de winter zijn de enigen die buiten staan de tabakverslaafden, maar nu worden ze vergezeld door mensen op het terras en op het gras. Toch bijzonder dat geluk in zo’n klein hoekje zit. Sommigen zijn van mening dat het altijd lente of zomer moet zijn, maar juist de overgang van de winter naar de lente is om van te genieten. Juist omdat ik uit zo’n donkere collegezaal kwam lopen, viel het me op hoe zonnig het is vandaag. En juist omdat we een lange winter hebben gehad, is het extra genieten dat de lente weer aanbreekt.

Hoewel ik al erg veel van de zon heb kunnen genieten afgelopen week op het NSSK (de studenten snowboard kampioenschappen), ga ik zometeen toch lekker buiten zitten met ‘n boekje. Het gras is nog behoorlijk nat, maar er staan genoeg picknick-tafels. En ook al zoemen er geen hommeltjes langs (wat Ragna heel bijzonder vond aan de achtertuin van mijn ouders), zelfs hier in Utrecht kun je genieten van het gefluit van de vogeltjes.

Nou voorlopig kan niks mij meer overkomen want ik ben gisteravond gezegend door ‘n zwerver. Tsja, dat krijg je als je studentenvereniging vlakbij een daklozenopvang zit en je af en toe buiten een sigaretje gaat roken. En niet zomaar gezegend zeg ik je! In de naam van de Vader, de Zoon, de Heilige Geest, El Capone, Maradona en nog één of andere voetballer.

UFO-piloot

Hierboven de meneer in kwestie over zijn beroep als UFO-piloot. Ja dat word je niet zomaar, daar moet je een IQ van 180 voor hebben! Haha, echt een heerlijke man!

JC Leef! @ Filemon

Eigenlijk waren de afgelopen 7 dagen best heerlijk ondanks dat het tentamenweek was. Een mengelmoes van een beetje niksen, beetje leren, beetje uitgaan en een beetje zuipen. En bij mooie momenten moet je uiteraard stil staan dus laat ik even terugblikken op de afgelopen week.

Donderdag
Donderdag had ik lekker vrij en verder kan ik me vrij weinig herinneren van wat ik die dag heb gedaan. Behalve natuurlijk dat ik ‘s avonds naar m’n clubgenootje d’r verjaardag ben geweest. Die avond ging ik weg met een fles wijn achter m’n kiezen, want dat krijg je als verder niemand de droge witte hoeft. Maar dat betekent dat je ‘t lekker warm hebt op de fiets en dat je in de stad gewoon vrolijk overgaat op bier. Degene die op de uitspraak kwam ‘bier na wijn geeft venijn’ was gewoon een laffe borrelaar. M’n jaarclub was weer eens compleet dus dat betekende een mooie avond in de Filemon.

Vrijdag
Helaas moest ik vrijdagochtend om 11 uur naar ‘n verplicht werkcollege, maar gelukkig woon ik 5 minuten van de uni strompelen dus kon ik toch nog tot tien uur in m’n kussen kwijlen. De hoofdpijn was ‘s middags wel weer redelijk weggetrokken dus heb ik tegen al m’n verwachtingen in toch nog wat kunnen leren. ‘s Avonds was er weer een feestje in Roffa, georganiseerd door Christiane. Leuke DJ’s, prima muziek en veel vrienden om mee te dansen. Ja, ook ‘t avondje in de Catwalk was goed geslaagd.

Zaterdag
Zoals het hoort na een nacht uitgaan heb ik lekker uitgeslapen tot 3 uur ‘s middags. We werden al wel eerder wakker want blijkbaar liep ik Dwayne in m’n slaap nogal tegen de koude verwarming aan te duwen dus is hij maar op de bank gaan liggen. Mijn bed heet dan ook niet voor niets een eenpersoonsbed natuurlijk. Gelukkig heb ik bij paps en mams wel een tweepersoonsbed staan, maar in Utrecht kan ik alle ruimte die ik heb wel goed gebruiken met m’n kamer van 19m2.

Zondag
Toen was het toch alweer de dag voor m’n tentamen dus heb ik overdag nog wat stof herhaald en verder ‘s avonds/’s nachts Comedy Central gekeken met m’n huisgenoot. Lekker rustig, want daar hou ik stiekem ook wel van.

Maandag
Anders scoor je even een 10 voor je tentamen! Uiteraard kon mijn dag niet meer op dus heb ik mezelf getrakteerd op een King Deal van 1.95 (koning!). ‘s Avonds vierde Patrick z’n verjaardag in de Rode Pimpernel in Den Bosch, helaas had ik mijn kick-ass cadeau voor hem bij m’n ouders laten liggen dus moet ik hem volgende week maar even verrassen.

Dinsdag
Dinsdag leek even een minder fijne dag te worden omdat ik ‘s ochtends op het station in Den Bosch merkte dat ‘n hoop treinen weer eens niet goed reden i.v.m. kapotte bovenleidingen en dat soort onzin. Ook de trein van Utrecht was hier de dupe van. Maar toen ik in de Intercity naar Schiphol stapte, stopte de trein toch gewoon op Utrecht Centraal. En zo hoort het.

Woensdag
Dit moest ook weer een leerdag worden, want de dag erna was het tentamen van Methodenleer & Statistiek. Met leermomenten van een kwartier en pauzes van een half uur kom je er ook wel, dus eigenlijk was dit ook best een relaxed dagje. Ook Tessa had ‘n beetje last van SOG dus hebben we samen nog ‘n bakkie met ‘n sigaretje gedaan bij mij thuis.

Donderdag
Stiekem was ik vandaag best zenuwachtig voor het tentamen. Ik kwam er woensdag namelijk achter dat ik de drie hoofdstukken die ik die dag nog moest leren, nog niet 1 keer had doorgenomen. Daarom had ik ze maar via de sheets van de hoorcolleges geleerd (waar ik ook niet naartoe was geweest) en verder wat geoefend met opdrachten. Maar het tentamen ging best goed naar mijn idee en dat idee werd bevestigd toen de sleutel van de toets op internet kwam. Een 9.4! Ongelofeloos!
En nog mooier, toen ik thuis kwam van m’n tentamen waren Kevin en Dwayne langsgekomen om ‘t cadeautje dat Dwayne voor me had meegebracht op m’n bureau te planten. Een Macbook! Jaaahaa BE JEALOUS! Dus ik had best een reden om wat te laat te zijn in Le Connaisseur, waar ik met studiegenootjes ging eten. Prima gegeten, gezellig gekletst en daarna op naar het discobowlen (ik wist bij god niet wat dat voor moest stellen). Maar ook daar zijn er weer prachtige acties voorgevallen want blijkbaar heb je best leuke regels bij discobowlen. Als de roze kegel vooraan staat en je gooit een strike dan krijgt jouw groepje een rondje Flügel. Naast de twee banen die wij in gebruik hadden waren er alleen een stel jongens aan het bowlen. Maar niemand die een keer een strike gooide met die roze kegel vooraan. Toen werd er omgeroepen dat de eerstvolgende strike die gegooid zou worden een rondje flügel op zou leveren. Onze buurmannen giga hun best doen natuurlijk maar steeds bleef er één kegel staan. Komt Roxanne aan, die de helft van de keren haar bal regelrecht in de goot keilt, gooit gewoon een strike! Dat was nou echt een prachtmomentje.

En nu zit ik alweer thuis, we hebben om half 1 afgesproken bij de Tivoli dus zal me maar eens klaar gaan maken.

Dwayne & ik @ Catwalk

Gisteren ben ik naar een lezing gegaan over afasie. Hier moest ik wel (o ramp der rampen) mijn instructiecollege van Statistiek voor skippen, maar dat was het zeker waard. Afasie is een taalstoornis naar aanleiding van een laesie in de linker hersenhelft. Bij mensen die een herseninfarct, -bloeding of -tumor hebben (gehad), kan dus afasie ontstaan.

Heel interessant aan de lezing vond ik dat een patiënt zijn verhaal kwam vertellen. Deze man heeft bijna twee jaar na zijn herseninfarct niets kunnen zeggen en veel van wat anderen zeiden niet kunnen begrijpen. Dan maak je al zoiets verschrikkelijks mee en dan kun je niet eens zeggen wat er in je omgaat. Nee, je kan zelfs niet zeggen dat je zin hebt in appelsap of dat je zo’n jeuk hebt aan je linkerschouder (waar je niet aan kunt krabben omdat de rechterhelft van je lichaam verlamd is). Toch heeft deze man doorgezet, is jarenlang blijven oefenen en nu kan hij weer (een beetje) spreken, golfen en zelfs autorijden! Het was heel bijzonder en inspirerend om hem over zijn gevecht tegen afasie te horen praten. Het viel me op dat hij zo positief was en toen ik hem vroeg of dat voor veel andere patiënten geldt, antwoordde hij dat de helft opgeeft met proberen en vaak zelfs in een depressie terechtkomt. Eigenlijk is dat ook niet zo vreemd, iedereen probeert in zijn leven hogerop te komen maar godzijdank leren we vanzelf onze moedertaal wel en hoeven we niet al te zeer onze best te doen om te kunnen bewegen. Als we ons daar ook nog eens druk over zouden moeten maken.. Tsja, een afasiepatiënt moet dat dus wel. De man die ik gisteren heb ontmoet had zichzelf opgewerkt tot directeur van een bedrijf toen hij zijn infarct kreeg. En dan ben je alles kwijt en kun je maanden niet die woorden zeggen die voor je gevoel op het puntje van je tong liggen.

Als ik in mijn studieboek lees over bepaalde stoornissen bedenk ik me natuurlijk wel hoe erg het moet zijn om zoiets te hebben, maar wanneer je in contact komt met iemand die het zelf heeft meegemaakt krijgt het toch een extra dimensie. Je gaat er net wat meer bij stil staan wat een hersenletsel met zich mee kan dragen en kan je er weer over verwonderen hoe bijzonder het eigenlijk is dat we op zo’n hoog niveau met elkaar kunnen communiceren. En dan besef je je dat communicatie één van de basisbehoeften is van de mens. Want ook al zegt iedereen tegen mij dat we in een individualistische samenleving zitten, in mijn ogen zijn we allemaal groepsdieren.